Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 02-04-17 13:55:12  /  Gewijzigd: 30-10-18 18:42:18

Dordrecht, 02-04-2017, Blog 20

Beste/lieve lezer,

Nog één week en hopelijk heb ik dan het grootste deel van de NN Marathon van Rotterdam erop zitten! De voorbereiding was/is een metafoor voor m'n alledaagse leven van tegenwoordig: hoge pieken en (helaas) ook erg diepe dalen. Zowel bij de voorbereiding, als bij m'n alledaagse leven kan ik het niet (meer) alleen en daarin moet ik mij berusten; dat is mijn queeste!!! 

Toen er tijdens de voorbereiding een kink in de kabel kwam en er knieproblemen de kop opstaken, had ik m'n vrienden nodig om me erop te wijzen rustig aan te doen en hulp te zoeken in de vorm van fysiotherapie. Misschien simpele en logische adviezen, maar wie mij een beetje kent, weet dat ik een eigenwijs karakter heb en het allemaal zelf wel weet, hoe het moet. Tegenwoordig, als NAH-patient, zijn al die trekken nog uitvergroot ook. Gelukkig heb ik geluisterd en ben klaar voor volgende week zondag. En ik heb me er zin in!!!

Metafoor voor m'n alledaagse leven. Ik heb al veel daarover geschreven. Nog niet op wat het voor effect heeft op je relatie en je gezin. Daar wil ik ook niet te veel over uitwijden, sommige zaken blijven toch privé. Maar makkelijk is het geenszins. Gelukkig 'vechten' Sas en ik ervoor, al hebben we (lees vooral ik) daar wel hulp bij gezocht in de Daniel den Hoed kliniek en gekregen in de vorm van Maatschappelijk Werk en de laatste keer ook de psychiater. Het leven, zoals het was, komt niet meer terug. Samen, Sas/ik/gezin, zullen we oplossingen moeten bedenken voor de alledaagse dingen die niet meer alledaags zijn. Mijn brein herkent bepaalde situaties niet meer of te laat óf loopt vast in rigide structuren. Daardoor gaan zaken verkeerd met vervelende frustraties als gevolg. Heb je dan dat karakter van mij, waarbij je vooral wil laten zien dat je heus nog alles kan en een goede partner en vader kan/wil zijn, dan werkt het in dat geval erg tegen je en kan je heel diep wegzakken (en dan bedoel ik hééééél erg diep op een plek waar je nooit dacht te belanden). Maar ook hier werkt de hulp van de specialisten en mensen die naast je staan, als je je er voor open stelt. Voor lotgenoten: STEL JE OPEN VOOR HULP!!! Volg adviezen op en praat, denk niet dat je het alleen redt.

Dr. Bouvy: Jullie leven is er één van sprintjes en dat een marathon lang. (En nu er in berusten, dat het zo is. :-(  ).

Lieve Sas, je verwoordde het mooi vandaag:

Stopt je leven als je een hersentumor hebt? 
Ben je nog van waarde voor de maatschappij en je gezin als je hierdoor niet meer kunt werken?

In ieder geval is iedere dag een dag die telt...
Een dag met veel structuur, puberkids, was, onbegrip, blinkend aanrecht, onzekerheid, hond, eentonigheid, zorgzaamheid voor je kids, nog meer was, gitaarspel, hardlopen, koken, eenzaamheid en heel veel rusten.

Niets is meer zoals het was.
Iedere dag sprintjes trekkend door het leven terwijl het einde van jouw marathon nog lang niet in zicht is.

Volgende week is het eindelijk zover... 
Jij loopt de marathon van Rotterdam om geld binnen te halen om onderzoek naar o.a. jouw type hersentumor mogelijk te maken.

Met cortisonen in je knie, heerlijke dry needling behandelingen van Pieter, medicatie tegen je epileptische aanvallen en de altijd aanwezige extreme vermoeidheid ga je opnieuw de strijd aan met jezelf.

Is het waanzin?

Het is leven halen uit het leven met een hersentumor; dat vind ik een topprestatie!

Dus...run Arjen....run....!!!

(Ik doe zelf liever rustig aan...?)

 

https://www.youtube.com/watch?v=jpZgpeFsDmk

 

Wordt vervolgd ...



Zonder onderzoek geen kans, zonder u geen onderzoek!

Ga naar STOPhet.nl voor meer informatie en meer inzamelingsacties